Të vdekurit nuk harrohen. Ata ndryshojnë vendbanim: nga krahu ynë, kalojnë brenda nesh. Bëhen kujtime që ngrohin, bëhen mungesa që mëson të mbash, bëhen ato fraza të pathëna që i thuash vetëm në lutje.
Prandaj, për të vdekurit — një çast heshtje. Jo zi. Por dashuri që nuk mbaron. kujtime per te vdekurit
Nuk janë larg ata që nuk janë më. Ata jetojnë aty ku pushon fjala dhe fillon ndjesia — në heshtjen e mëngjesit, në erën që prek perden, në një këngë që nuk e kujtonim dot dot. Të vdekurit nuk harrohen
Ne i kujtojmë jo për të qarë mbi gurë të ftohtë, por për të ecur më lehtë, duke ditur se dikur na duan ende. Nuk ka vdekje të plotë, për sa kohë që dikush thotë emrin e tyre në zë ose në zemër. Prandaj, për të vdekurit — një çast heshtje