Oradan yillar o‘tdi. Devdas kasal bo‘lib, so‘nggi nafasida Paroni ko‘rishni orzu qildi. Bir tun bo‘ronli yomg‘irda u Paroning eshigini taqillatdi. Paro ichkarida o‘z eri bilan edi. Eshikni ochmadi, lekin ko‘z yoshlarini yutib, "O‘tgan narsa qaytmas, Devdas" dedi.

Bir kuni ertalab, tut daraxti soyasida, Paro unga dedi: "Devdas, men seni yillar davomida kutdim. Meni sevasanmi?"

Vaqt o‘tdi. Devdas Hindistonning Kalkutta shahriga o‘qishga ketdi. Qaytib kelganida, u endi yigit edi – chiroyli, qadomatli, lekin ichiga yig‘ilgan g‘urur bilan. Paro esa bir guldek ochilgan edi.

Shundan so‘ng Devdas o‘zini mayga, qimorga va o‘limga tashladi. U Chandramukhi ismli raqqosani uchratdi – u yolg‘izlikda unga mehr ko‘rsatgan bo‘lsa-da, Devdasning yuragi faqat Paroda edi.

Ertalab uning jasadini o‘sha daraxt tagida topishdi. Paro xabar eshitib, hushidan ketdi. Uning nigohida butun umr yig‘lagan bir sevgi – indamagan, ammo o‘lmagan sevgi – porlab turardi.

Paroning ko‘zlaridan yosh oqdi. U hech nima demadi. O‘sha kuni kechqurun uni katta bir savdogarning o‘g‘liga unashtirdilar. To‘y o‘tda, gul va nog‘ora sadolari ostida bo‘ldi. Paro kelin bo‘lib, uyidan chiqib ketayotganda, Devdas uzoqdan turib tomosha qildi. U indamadi. Faqat birgina qo‘lini ko‘tarib, "Men seni hech qachon unutmayman" deb o‘ziga-o‘zi pichirladi.

(Devdas – The Sorrow of the Heart)

Devdasning yuragi urdi, lekin lablari g‘ururdan qotdi. "Paro, sen men darajamga teng emassan. Otam rozi bo‘lmaydi."